12. ප්‍රගති වාර්ථා

ස්කෝලෙදි මුලින්ම ලැබුනු ප්‍රගති වාර්ථාව ගැන තියෙන්නෙ හිනා යන මතකයක්.ඉතින් මුලින්ම මට මේක ලැබුනෙ එක වසරෙ අන්තිම වගේ. ස්කෝලෙ යන මුල් කාලෙ මගේ හැසිරීම හොද උනේ නැහැ. ගොඩක් වෙලාවට එලියෙම ඉන්න තමයි ට්‍රයි කලේ. මන් හිතන්නෙ එහෙම උනේ ඒ දවස්වල හිටපු ගෙදර සෙල්ලම් කරන්න හරියට මිදුලක් තිබ්බෙ නැති හින්දයි කියල.

ඒ ගිය ස්කෝලෙ පිට්ටනිය පැත්තෙ තිබ්බ රබර් වත්තක්. මන් හැම වෙලේම හිතුවෙ එතන මොකක් හරි අභිරහසක් තිබුන කියල තමයි. ඒක නිසා පුලුවන් හැම වෙලේම කලේ යාළුවො කීප දෙනෙක් එක්ක ඔය වත්තට යන එක. දවසක් එහෙම ගියාම එතන වැඩ කරපු ගෑණු කෙනෙක් අපිව එලෙව්ව.ඒත් අපි වැඩේ අතාරින්නෙ නැතුව දිගටම එහෙ ගියා.

අනික් වැඩේ උනේ ස්කොලෙ ඇරුනම සෙල්ලම් කරන්න ස්කොලෙ නතර උන එක. ඉතින් ගෙදරින් එක්ක යන්න ආව කෙනාට මාව ස්කොලේ වටේම හොයන්න සිද්ද උනා. හොයාගන්න බැරි උනොත් පන්තියෙ ටීචර්ව තමයි හොයන් යන්නෙ. ඉතින් මට කොච්චර කිව්වත් ඒ දවස්වල ඇහුවෙ නැති නිසා, ඔය වැඩේ පන්තියේ ටීචර්ටත් වදයක් වෙලයි තිබුනෙ. දවසක් ස්කෝලෙ ඉදල ගෙදර එන පාරෙ තිබ්බ වීදි නාට්‍යක්. පාරෙ දෙපැත්තෙ ඉදන් මිනිස්සු බලන් හිටිය. ගෙදර එන්න විදියක් තිබ්බෙ නෑ කියන්න ඒක හොද හේතුවක් වෙයි කියලයි මන් හිතුවෙ. ඉතින් එහෙම හිතල මන් එදා වැඩිපුර වෙලාවක් ස්කොලේ නැවතුනා. ඉතින් එදා මාව එක්කන් යන්න ආව කෙනාට මන් කොයි ලෝකෙද කියලවත් හිතා ගන්න බැරි වෙලා ආපහු ගෙදර ගිහින් තිබ්බ. අන්තිමට අම්ම ඇවිත් තමයි හොයල ගෙදර එක්කන් ගියෙ. නන්ගිත් අම්මත් එක්ක බටු ඇටයක් වගේ ආව මට මතකයි. ඉතින් එදා හොදට ගුටි කන්නත් ලැබුන.

ඉන්ටවල් එකේදි අපිම ඒ වෙලාවට හදපු පොඩි කතා නාට්‍ය විදිහට කලා. ඉතින් ඔය වැඩේට මන් ගත්තෙ මන් කැමති ලමයි ටික විතරයි. පන්තියෙ තව කීප දෙනෙක්ම වැඩේට ආස උනත් මන් ඒ දවස්වල බොහොම දරුණු විදිහට ඒ ළමයින්ව අයින් කලා. ඊට අමතරව මතක හිටින වෙන දග වැඩක් නොකලත් පන්තිය ඇතුලෙ මගෙ විනය නොහොත් හැසිරීම හොද එකක් උනේ නෑ. ළමයින්ගෙ ඩෙස් බන්කු පාග ගෙන උඩින් යන එක තමයි මගෙ විනෝදාන්ශෙ වෙලා තිබුනෙ. ඒත් එක්කම පන්තියේ ළමයින්ට එක එක නම් වලින් කතා කරන එකත් මන් කරපු තව නරක වැඩක් උනා. ඉතින් ඔය වගේ දේවල් හින්ද ගොඩක් ළමයි මන් ගැන ටීචර්ට පැමිනිලි කරල තිබුන. ඒ ළමයින්ගෙ අම්මලත් මට කතා කරල අවවාද කලා. අපේ අම්ම ස්කෝලෙට ආවමත් අම්මට ළමයින්ගෙ පැමිනිලි අහන්න සිද්ද උනා. පන්තියේ හිටපු තව කට්ටියක් අම්මට කියල තිබුන මට හොදට ගහන්න කියලත්.

ඉතින් ඔන්න ඔය වගේ හේතු හින්ද මගෙ හැසිරීම හොද උනේ නැහැ. දැන් ඉතින් ඔය රිපෝට් එකත් අරන් මන් ගෙදර ගියා. ‘A’, ‘B’, ‘C’ කියල තමයි ග්‍රේඩ් කරල තිබුනෙ.ඔය අකුරු වල තේරුම මන් දන්නෙ නැති හින්ද මේකත් අරන් කෙලින්ම ගියෙ තාත්ත ලගට. ඉතින් තාත්ත කිව්ව මන් ගොඩක් හොදට ස්කෝලෙ වැඩ කරල තියෙනව කියල. මට මාර සතුටුයි. ඒ එක්කම තාත්ත කිව්වෙ පන්තියේ ඉන්නකොට දගලන්නෙ නැතුව ඉන්න කියලයි තව හොදට ඊලග අවුරුද්දෙ වැඩ කරන්න කියලයි. එච්චරම තමයි ඒ ගැන කිව්වෙ. මටත් ඉතින් හරිම සතුටුයි. ඒක තමයි ස්කෝලෙ ප්‍රගති වාර්තාවක් ලැබුන පලවෙනි අවස්තාව. පස්සෙ තේරෙන කාලෙක බලද්දි තමයි තේරුනේ ඒ රිපෝට් එක කොච්චර අවුල්ද කියල. විනයට දීල තිබුනෙ 'c'. ඒ කිව්වෙ තිබුන නරකම රේට් එක. මට එතකොට ඒ ගැන හිතුනෙ මන් ගැන ලැජ්ජාවක්.

ඒත් මන් හිතුවෙ තාත්ත කොච්චර දුර දිග බලලද ඒ වෙලාවෙ මට ඒ විදිහට උත්තර දුන්නෙ කියල. ඇත්තටම එද ඒ ප්‍රථිචාරය මගේ ඉදිරි වැඩ වලට උදව්වක් උනා. අපෝ අන්තිම සවුත්තුයිනෙ කියල කියන්නෙ නැතුව එදා තාත්ත මාව දිරිමත් කලේ. මන් හිතන්නෙ ඒක තමයි වෙන්න ඕනෙ කියලත්. අද පොඩි ලමයි පහ වසර ශිශ්‍යත්වෙ ෆේල් උනහම සමහර දෙමව්පියො කොච්චර නරක විදිහට ප්‍රතිචාර දක්වනවද. ඒ නිසාම ඒ ළමයි මානසිකව පහලට වැටෙන්නෙ ආයෙ ගොඩ ගන්න අමාරු තරමටම. ලන්කාවෙ ඒ තියෙන විභාගෙ මොන පදනමකින් තියෙන මගුලක්ද කියල තේරෙන්නෙ නැත්තෙ එක විශයකට ලකුනු අසූවක් ගන්න ලමයත් ෆේල් වෙනකොටයි. ඒ එක්කම මට හිතෙන්නෙ ශිශ්‍යත්වෙ ලොකු මහන්සියක් දරල ගොඩ දාන ලමයගෙ හිතේ ආත්මාර්තකාමි අදහස් වැඩියි කියල. තව කෙනෙකුට උදව් කරන පුරුදු ඇතිවෙන්නෙම නෑ. තව කෙනෙක් පාග ගෙන නැගිටින්න පුරුදු වෙන්න මෙන්න මේ විදිහට අධ්‍යාපනයක් ලැබුන ළමයි කියල මට හිතෙනව.

ඒකට හොදම උදාහරනයක් මන් දැක්කෙ මන් කලින් වැඩ කරපු ඔෆිස් එකට ආපු පොඩි ළමයි දැක්කම. ට්‍රේනිස්ල විදිහට ආපු ඒ ළමයින්ගෙ මුල ඉදලම තිබුනෙ කොහොමහරි තමන් ගොඩ යන තත්වයක්. තව කෙනෙකුට දෙයක් කියල දෙන්න කිව්වොත් උන්ට ඒක මරන්න වගේ. කරන්න කැමතිම නෑ. මේ එකට කන බොන එවුන්. පොඩ්ඩක් තමන්ගෙ යාළුවට උදව්වක් කරන්න කිව්වට කැමති නෑ. ඒ හින්දමද කොහෙද ඒ ආයතනයෙන් සහතිකයක් දුන්න වැඩියෙන්ම අනික් අයට උදව් කරන අයට.  තව කෙනෙකුගේ දුකක් පීඩාවක් තේරෙන්නෙ නැති රොබෝ සමාජයක් ලන්කාවෙ තව අවුරුදු කීපයකින් හැදෙනව කියන එක නම් ස්ථිරයි.

ඉතින් මගෙ කථාවට ආයෙමත් ගියොත් මගෙ හොදම ප්‍රගතිය ලැබෙන්නෙ තුන වසරෙදි. ඒ වෙනකොට මන් වැඩ කරපු විශයන් ඔක්කොටම හොදම ග්‍රේඩ් එක අරන් තිබුන. ඒ වෙද්දි මන් ඒක කියවන්නත් දන්න හින්ද මන්ම ගිහින් තමයි රිසල්ට්ස් කිව්වෙ ගෙදර ගිහින්. එදා අම්මටයි තාත්තටයි ගොඩක් සතුටුයි. ඒ වෙනුවට මට එයාලගෙන් ලැබුනෙ වැඩ කරන මේසෙයි, පුටුවයි, ටේබල් ලෑම්ප් එකකුයි. මන් දැනුත් වැඩ කරන්නෙ ඒ මේසෙ ඉදල. පුටුව නම් වෙනස්.

ඔහොම ගිහින් ගිහින් ඊලග මතක හිටින රිපෝට් එක ලැබෙන්නෙ අට වසරෙදි විතර. මන් ඒ කාලෙ වෙද්දි පන්තියෙ මුල් හතර දෙනා අතර හිටිය. ඉතින් එහෙම ඉදල එක පාරක් හතලිස් පහක් ඉන්න පන්තියෙ මන් විසිදෙක. නිකන් කරකවල අතෑරිය වගෙයි. ගෙදර ගිහින් කියන්නත් වස ලැජ්ජයි. වෙන දේ මට සප්‍රයිස් එකක් නොවුනත් ගෙදර අයට හොදටම අවුල්. පන්තියේ යාළුවොත් ඇහුවෙ මොකද උනේ කියල. වෙනද තිස් හතලිස් වෙනිය උන ළමයි වෙන්දට වඩා ෆිට්. මොකද මාත් දැන් ඒ බෝට්ටුවෙ හින්ද.

ඉතින් ඔහොම දවසක තාත්ත මට එන්න කිව්ව ගෙදරදි. මොනව ගැන කතා කරන්නද කියල දන්න හින්ද පූසෙක් වගේ ගියා. තාත්ත ගෙදර සාලෙ හිටියෙ. තාත්ත කිව්ව කැලෙන්ඩරේ ලගට යන්නකො කියල.මට හිතා ගන්න බෑ මොක්ද කැලෙන්ඩරේ ලගට යන්න කිව්වෙ කියල. තාත්ත ඇහුව මීට කලින් අවුරුද්දෙ මන් කීවෙනියද කියල. මන් කිව්ව හතර කියල. පස්සෙ තාත්ත කිව්ව කැලෙන්ඩරේ ගනින්න කියල හතරෙ ඉදන් විසිදෙකට.

හරිම ලැජ්ජයි. හොදටම අවුල්. මන්ම හිතා ගත්ත ආයෙනම් මේ වගේ ගොන් වැඩ වෙන්න ඉඩ අරින්නෙ නෑ කියල. මන්ම දැනගෙන හිටිය ඒ දවස්වල මන් ලයිබ්‍රරි ගිහිල්ලත් නව කථා පොත් කියවපු හැටි. එතන්දි එකක් දෙකක් කියවල තව පොතක් ගෙදරත් ඇවිත් බලපු කාලයක් තිබුන. කොච්චර ඇබ්බැහි උනාද කිව්වොත් ස්කොලේ උගන්නන අතරෙදිත් හොරෙන් නව කතා බැලුව. මට වගේම ඒ පිස්සුව තිබ්බ ලමයෙක් අහු උනේ මියුසික් කාමරේ සින්දුවක් පුරුදු වෙන්න ගිහින්. සින්දුව පැත්තක තියල අපි දෙන්න කලේ පොත් බලපු එක. ඌ හිටියෙ මට ඉස්සරහ පේලියක. සර් ඇවිත් ඩෝන් ගාල කොන්දට දෙකක් දෙනකන් ඌ දැක්කෙ නෑ. ඊට පස්සෙ තමයි මාත් පොත පැත්තකින් තිබ්බෙ. පොඩි රැවුලක් තිබ්බ ඒ සර්ට අපි කිව්වෙ එළු සර් කියල. අදටත් සමා වෙන්න ඕනෙ එහෙම නම් පාවිච්චි කලාට.

ඉතින් ඊට පස්සෙ ස්කොලෙ ප්‍රගතිය නරක් උනේ නෑ. සැලකියයුතු විදිහට කරගෙන ගියා.